Aktualności

Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z podobnymi sobie ludźmi niż synowie światłości.

Chyba nikt, nie ma wątplwości, że nie chodzi w dzisiejszej Ewangelii o pochwałę nieuczciwości i cwaniactwa, a raczej o roztropność w sferze duchowej. Zarówno rekolekcje, jak i spotkania formacyjne skłaniają mnie do szukania nowych, innych form modlitwy. W tym też celu uczestniczyłam w weekendowych rekolekcjach z s. Joanną Nowińską. Także internet dostarcza nam w tym temacie sporo pomysłów. Modlitwa ma nas prowadzić, do spotkania z Bogiem - osobistego spotkania. Czy roztropność oznacza, że mam być kreatywna w modlitwie? Czy roztropność to to samo, co kreatywność?

Roztropność duchowa:
• Chroni przed fałszem i iluzją: Pomaga ocenić, czy dane natchnienie, myśl lub emocja prowadzą do realnego dobra, czy są tylko chwilową zachcianką lub duchową pychą.
• Unika skrajności: Przestrzega zarówno przed lenistwem duchowym (zaniedbywaniem modlitwy czy relacji), jak i przed fałszywym zapałem (np. braniem na siebie zbyt ciężkich postów lub praktyk, które niszczą zdrowie i relacje z bliskimi).
• Szuka porady: Człowiek roztropny duchowo wie, że nie wie wszystkiego, dlatego korzysta z mądrości kierownika duchowego, spowiednika lub pism mistyków.

Kreatywność duchowa:
• Szuka nowych dróg wyrazu: Kreatywność w duchowości to umiejętność znalezienia nowej formy modlitwy, gdy stara przestaje działać (np. zamiana tradycyjnego pacierza na medytację, wyjście na spacer z modlitwą, malowanie ikon, śpiew).
• Ożywia rutynę: Pomaga zachować świeżość w relacji z Bogiem i unikać bezmyślnego klepania formułek.

W życiu duchowym obie te cechy są potrzebne, ale roztropność stoi wyżej – jest filtrem dla kreatywności:

Kreatywność podpowiada: „A może pomodlę się dzisiaj, tańcząc na dachu w nocy?”.
• Roztropność ocenia: „Pomysł na taniec jako modlitwę jest piękny (kreatywny), ale dach w nocy jest niebezpieczny (nieroztropny). Zatańcz w pokoju”.

Bez roztropności kreatywność duchowa może prowadzić na manowce, do tzw. „własnej religii” skrojonej pod chwilowe emocje. Bez kreatywności roztropność może stać się suchym, faryzejskim trzymaniem się przepisów.

Panie Jezu, proszę Cię o roztropność, abym szukając kontaktu z Tobą, nie przekombinowała.

Podróżując po Beskidzie Niskim albo po krajach, gdzie głównym wyznaniem nie jest katolicyzm, okazuje się, że mszy świętej trzeba intensywnie szukać, bo kościół katolicki może być oddalony o wiele kilometrów od miejsca, gdzie się znajdujemy. Przyzwyczailiśmy się do dostępności mszy świętej w zasadzie w każdej dzielnicy każdego większego miasta. Czy zatem korzystam z niej? Czy się nie wymawiam od uczty? Brak rodzi tęsknotę, a nadmiar i różnorodność powoduje, że jeszcze wybrzydzamy, że tam kazanie nie takie, a tu zimno, a tu nieładnie śpiewają.
Pan nas dziś zaprasza do radości i wdzięczności, że jest na wyciągnięcie ręki dla nas i możemy do tego jeszcze wybierać, gdzie Uczta z Nim będzie dla nas najbardziej przystępna.
Śpieszmy się korzystać z Niej już tu na ziemi.

Dwa fragmenty dzisiejszej Ewangelii zwróciły moją uwagę.

Pierwszy:

Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili.
Jezus idzie do ludzi, z którymi niekoniecznie jest mu "po drodze". Idzie by spożyć z nimi posiłek, więc to nie jest tylko przypadkowe spotkanie na ulicy.

Czy ja mam odwagę i życzliwość do każdego? Tego który ma inne poglądy, inny kolor skóry, inne spojrzenie na wiele spraw?

I drugi fragment
«Czy wolno w szabat drawiać, czy też nie?» Lecz oni milczeli.
Ten fragment skłania mnie do przyjrzenia się mojemu świętowaniu niedzieli. Pamiętam jak świętowaliśmy niedzielę, gdy byłam jeszcze dzieckiem. Ten dzień pod każdym względem różnił się od pozostałych dni tygodnia. To rzeczywiście było święto.
Wiem, że nie chodzi o rygorystyczne przestrzeganie prawa lecz czujność, by nie pójść w tę drugą skrajność.

Panie Jezu, dziękuję Ci, że Twoje Słowo pobudza mnie do refleksji i działania. Chcę uczyć się od Ciebie Twojego spojrzenia na każdego człowieka. Chcę uczyć się od Ciebie miłości, również w postrzeganiu Twojego Prawa.

Do czego podobne jest królestwo Boże? Wystarczy niewiele a będzie wiele. Czasem nie mamy na zrobienie czegoś dobrego chęci, ale wystarczy, że zrobimy na przekór sobie i zaczniemy to robić i za chwilę wszystko okazuje się już zrobione. Tak może być z obowiązkami, modlitwą, czy ze znalezieniem czasu dla drugiego lub dla siebie. A wszystko co robimy z miłości dla Boga, bliźniego i siebie, to to jest Niebo na ziemi.

LINK

LINK

Myśląc o dzisiejszej ewangelii, zastanawiam się, co tak naprawdę jest ważne. W końcu poświęcamy wiele czasu ze swojego życia na porządki, na przestrzeganie reguł, prawa. Nie jemy mięsa w piątek, dajemy jałmużnę. Czy to jest złe? Otóż nie, Jezus nie mówi, żeby tego nie robić, ale uczynki, praktykowanie wiary nie mogą iść w parze z brakiem miłości i wyrozumiałości. Bo na co mi te posty, kiedy będę nosiła w sobie zawiść do kogoś, nie będę odzywać się do męża, czy z bezsilności będę złośliwa dla dzieci a w pracy będę obgadywać koleżanki. A do tego wiedząc, że idealna nie jestem, będę pouczać innych i oburzać się, jak robią coś niezgodnego z zasadami postępowania katolika. Od razu przychodzi mi na myśl „wyjmij belkę z oka”. A znaczy to dla mnie tyle, co zobacz w sobie grzesznika i zrozum, że inny też nim jest. W pokorze przed samym sobą, łatwiej przyjąć całego drugiego człowieka.
Panie, dawaj mi światło, co tak naprawdę jest ważne w Twoich oczach.

Serdecznie zapraszamy wszystkich chętnych na spotkanie z autorem książki "W Bogu nie ma przemocy" - jezuitą Mieczysławem Łusiakiem.

Ojciec Mieczysław jest twórcą popularnego kanału „Akademia Szczęśliwego Życia”.

Jego najnowsza publikacja ukazuje, jak harmonijnie połączyć zasady Porozumienia bez Przemocy (NVC) z chrześcijańską duchowością. Według autora rezygnacja z siłowych rozwiązań, ciągłego udowadniania swoich racji oraz emocjonalnego szantażu daje szansę na uratowanie nawet najbardziej napiętych więzi. W książce można odkryć ewangeliczne fundamenty uważnej komunikacji i przekonać się, że postawa naśladowania Jezusa w naturalny sposób uczy nas głębokiej empatii.

Plan:
10.00 Eucharystia
11.00 Konferencja
12.15 Poczęstunek
13.00 Adoracja
13.30 Praca w grupach
14.30 Zakończenie spotkania

Jaki ten Jezus jest logiczny!! Dlaczego mnie to nie dziwi? Ale dziwi faryzeuszy, bo oni mają swoją logikę i nie przyjmują tego, co mówi Jezus.

Nie od razu, gdy sięgnęłam do Słowa zrozumiałam ten wykład Jezusa z logiki. Jezus wyrzuca złego ducha i mówi:

*Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, to zabierze całą broń jego, na której polegał, i rozda jego łupy.*
Kiedy Panie Jezu?
Wciąż jeszcze mam w pamięci wczorajsze, bardzo przykre wydarzenia w szkołach. Kiedy ten zły duch opuści człowieka? _Ale nie wystarczy, że opuści –_ mówi dziś ksiądz Adam Kaczmarczyk w Słowie z Ducha. _Trzeba jeszcze, aby to serce nie było puste, choć czyste._

Czym ja karmię swoje serce? Co miały w sercu te dzieci, które zaatakowały swoich nauczycieli i kolegów? Z tymi myślami poszłam na adorację - Jezus wziął mnie na solo. Gdy weszłam do kościoła zaczęłam się modlić - rutynowo, tak jak zwykle na adoracji. Nagle uświadomiłam sobie, że niby przywitałem Jezusa, ale go nie zobaczyłam. Gdy skruszona spojrzałam na wystawiony Najświętszy Sakrament, przyszły mi do głowy słowa piosenki: Wystarczy byś był, nic więcej... by Twoje Słowo otuliło mnie.

I otuliło...

Jezu, dziękuję Ci, że Twoje Słowo się nie zmienia, ale że zmienia mnie. Dziękuję za to, że chcesz wypełniać moje serce, choć ja często zaśmiecam je innymi sprawami.

Wystarczy byś był, Jezu...