Aktualności

LINK

Dzisiejsza ewangelia nasuwa mi na myśl, głośną na całą Polskę, bohaterską postawę sąsiadów, którzy złapali w koc małą, zagubioną, 4 letnią dziewczynkę, spadającą z balkonu. W mediach nieraz słyszy się o bezinteresownej pomocy przechodniów, o uratowaniu życia przez kogoś drugiemu. To właśnie jest czyste chrześcijaństwo. Ktoś rzuca wszystko, swoje obowiązki, zabieganie, innych i ratuje innego, nieznanego, bliźniego. Zawsze mnie taka postawa wzrusza, bo bezinteresowność i miłość wobec bliźniego jest wzruszająca i godna naśladowania.

„Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło nawet jedno z tych małych”

Mocne, ale prawdziwe. Nikt nie jest moją własnością. Każdy ma prawo żyć po swojemu, według swojego uznania. Nawet jak mi się to nie podoba. Jezus już od nastoletniości wiedział, jaki jest cel i sens Jego życia i konsekwentnie do tego dążył. Maryja musiała się z tym zmierzyć, że syn oprócz niej, ma wokół siebie bliskich mu ludzi, których też kocha i chce być dla nich. To trudna lekcja pokory dla rodzica. Ale jak na to się spojrzy z perspektywy rozwoju młodego człowieka, to każdy rodzic powinien być z tego dumny.
Panie Jezu, dawaj nam, rodzicom mądrość do „dmuchania w żagle” dzieci, a nie „podcinania im skrzydeł”.

Dziś w nocy była burza, pioruny uderzały tuż przy naszym domu. Nie dało się nie obudzić i nie bać, pomimo tego, że w domu jest bezpiecznie. A co dopiero na wodzie w czasie burzy. Strach jest przeogromny. Myślę sobie, że niejeden niewierzący w takiej sytuacji zaczyna się modlić. A co dopiero wierzący. I nierzadko to jest wołanie do Pana z całych sił, żeby nas ochronił. I apostołowie wołali do Jezusa, aby ich uratował. Nie mieli problemu w sytuacji zagrożenia życia, żeby obudzić Jezusa i z pretensjami prosić o pomoc. Jezus się nie obraża, wskazuje tylko na ich małą wiarę i ucisza burzę. I nastała głęboka cisza. Która daje zasnąć w nocy po burzy, która daje ulgę, niesie pokój.

Panie, dawaj mi zawsze ufność w Twoją interwencję, gdy dookoła burze i przeciwności.

Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.

Słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii, to jedno z najbardziej pocieszających zaproszeń. To uniwersalny apel do każdego, kto czuje się przytłoczony codziennością, problemami czy własnymi słabościami.
​W kontekście tego fragmentu warto przyjrzeć się znanemu polskiemu przysłowiu: „Jak trwoga, to do Boga”.
​Zazwyczaj porzekadło to ma wydźwięk ironiczny i oskarżający .
​Jednak patrząc przez pryzmat cytowanego Słowa, to przysłowie zyskuje zupełnie nowe, głębokie znaczenie:
​ W momencie największego kryzysu i „trwogi" kiedy opadają maski samowystarczalności, człowiek instynktownie szuka ratunku u Kogoś większego od siebie.
​ Jezus nie mówi: „Przyjdźcie do Mnie tylko ci, którzy pamiętali o Mnie w czasach sukcesu”. Mówi: „Przyjdźcie wszyscy, którzy utrudzeni jesteście”. Dla Niego moment, w którym rzucamy się w Jego ramiona z powodu lęku, nie jest powodem do krytyki, ale okazją do okazania miłosierdzia.
​ Jezus nie rozlicza nas z intencji, z jakimi przychodzimy, gdy cierpimy. Interesuje Go nasz ciężar, który chce z nas zdjąć.
​Chociaż ideałem jest stała relacja z Bogiem, powyższy cytat udowadnia, że „trwoga” może być błogosławionym momentem zwrotnym. Kapłani posługujący w szpitalach, mogliby wiele na ten temat powiedzieć. To właśnie wtedy, zmęczeni dźwiganiem życiowych ciężarów, jesteśmy najbardziej gotowi przyjąć obiecane pokrzepienie. Nie wszyscy jednak szukają tego pocieszenia u Jezusa.

Od trzech dni jestem w szpitalu. Już drugiego dnia pojawił się kapłan, proponując "pokrzepienie" - spowiedź lub Komunię Św. Na 6 osób, tylko ja przyjęłam Pana Jezusa. Bóg jednak nie obraża się i czeka na każdego, oferując schronienie i autentyczny odpoczynek.

Panie Jezu, dziękuję za to, że w Twoim Sercu. zawsze
znajduję pocieszenie i siły w trudnych chwilach.
Serce Jezusa, źródło wszelkiej pociechy, zmiłuj się nad nami.

Na ul. Solnej w Kielcach są najlepsze restauracje. Tam kucharze wiedzą, jak dobrze posolić potrawę, żeby była pyszna i sprawiła radość, najedzenie, podniosła endorfinki. I tak właśnie rozumiem dzisiejszą ewangelię. Że my mamy być w rękach Najlepszego Kucharza, który zadba o to, aby inni przy nas byli szczęśliwi. Sęk w tym, że sami z siebie mało co zrobimy, ale w rękach Kucharza, sprawimy, że to, co przygotujemy, będzie najsmaczniejsze, najlepsze i najbardziej potrzebne innym.

*„„Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, aż położę Twoich nieprzyjaciół pod stopy Twoje”.*

Bardzo potrzebowałam dzisiaj tych słów. Zaproszenie do zajęcia miejsca po prawicy to wyraz najwyższego zaufania, miłości i wywyższenia. Ale słowo „siądź” ma też inne, bardzo ludzkie znaczenie – to wezwanie do odpoczynku. Jeśli czujesz dzisiaj zmęczenie, przytłoczenie lub niepokój, ten tekst przypomina, że nie musisz wszystkiego dźwigać sama. Jest Ktoś mocniejszy, kto zaprasza Cię, byś przy Nim „usiadła”, odetchnęła i zrzuciła z siebie ciężar. Dokończenie tego zdania niesie ogromną ulgę. To obietnica, że ostateczne zwycięstwo nad wszelkimi trudnościami, lękami, problemami czy „nieprzyjaciółmi” (którymi mogą być po prostu trudne życiowe sytuacje lub złe myśli) nie zależy od Twojej własnej, wyczerpanej siły. Bóg bierze to na siebie. Ty masz odpocząć, a On zajmie się resztą.

Panie Jezu, dziękuję Ci za te słowa. Umocnij moją wiarę i zaufanie, abym je rzeczywiście zastosowała w życiu.

Dzisiejsza ewangelia zachęca mnie do bycia szczerą na sto procent wobec Boga. On przecież zna moje serce, wie czy jestem obłudna, czy manipuluję, czy nie chcę jakimiś modlitwami przekupić Boga. On to wszystko wie, kocha nas i chciałby, żebyśmy wylewali przed nim swoje serce, takie jakie ono jest, niedoskonałe, ale kochane.

Dziś, w Dzień Matki, taka ewangelia? Po dłuższym zastanowieniu się wyłapuję dwie kwestie:
Powołanie oraz postawa sługi. Jezus powołuje nas do różnych rzeczy, jednych do bycia w rodzinie, innych do bycia oddanym swojej pracy, jeszcze innych do całkowitego oddania się Bogu. Każde powołanie jest ważne, i jeśli się zaangażujemy, to dostaniemy na pewno dużo, bylebyśmy to dużo zauważyli, tzn. mieli otwarte i wdzięczne serce. A druga kwestia, to postawa sługi. Jesli jest szczera, a naszym celem jest pomoc innemu, to potrafimy się cieszyć z tego, że jesteśmy w cieniu. Każde powołanie na tym polega, aby bardziej być sługą.
Jako mama, służbę odbieram jako miłość, obecność i wzięcie odpowiedzialności i nie zdezerterowanie z zadania, jakie powierzył nam Bóg. Łatwo nie jest, z resztą Jezus dziś mówi, że łatwo nie będzie, dużo trudu i zmagań, a nawet prześladowań. Ale radość z rozwoju dzieci jest ogromna, jeśli tylko włączę tryb wdzięczności a nie marudzenia. Polecam!